ท่วงทำนองแห่งความรัก ...จากครูอ้วน

จิตใจนักดนตรีที่แท้คือ การพอใจที่จะบรรเลงอย่างมีความสุขส่วนตัวเองก่อนตามความปรารถนานั้น เป็นผลที่ให้กับเราอย่างคุ้มค่า และตรงที่สุดในความรู้สึกของเราเป็นผู้บรรเลงว่าไพเราะหรือไม่ ไม่ใช่เก่งหรือไม่เก่ง ความจริงเพลงไม่มียากไม่มีง่าย ที่ง่ายเพราะว่าเราทำได้แล้ว ถ้าเราฝึกทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติก็จะทำได้ทั้งนั้นแล้วจะไม่รู้สึกยากเลย อำนาจการทำได้ของเครื่องมือบวกกับอำนาจการทำได้ของคน เมื่อฝึกไปอย่างจริงๆ แล้ว มันดีอยู่ในกฎของธรรมชาติอยู่นั้นล่ะ ภูมิใจที่สุดคือได้มีเวลาอยู่กับดนตรีมาตลอด ไม่เคยเสียดายเวลาที่คลุกคลีมาตั้งแต่เด็ก เรื่องดนตรีถือว่าเป็นที่สุดของชีวิตแล้ว ...

หากเราฝึกตามแบบฝึกหัดดีแล้ว มือซ้ายมือขวาตอบสนองกันดีแล้ว สิ่งสำคัญลำดับต่อมาคือ "การฝึกความรู้สึก" ดูว่าขณะเราเล่นนั้น มือซ้ายมือขวาของเราเล่นด้วยความรู้สึกสบายหรือยัง? เป็นไปตามธรรมชาติไหม? เรายังขัดเขินอยู่หรือรู้สึกฝืนไปไหม? เราควรเล่นด้วยร่างกายที่รู้สึกสบาย เปรียบเสมือนเวลาเรานั่งคุยเล่นกัน เราไม่ต้องไปบังคับอะไรร่างกายมากเลย เราก็สามารถนั่งคุยกันได้อย่างสบาย การเล่นบทเพลงบรรเลงเครื่องดนตรีนั้น ควรสร้างให้ร่างกายเรามีความสุข และผ่อนคลายทำนองนี้ดุจกัน

Kiratinant Sodprasert